تحزب و حركت به سمت توسعه سياسي

اردوي تابستاني حزب مردم سالاري، بيست و هشتم و بيست و نهم تير ماه و با حضور حجت الاسلام و المسلمين سيد علي اکبر محتشمي پور در شهرستان ساري برگزار شد. فارغ از نحوه برگزاري و آنچه که در طول اين اردوي دو روزه به وقوع پيوست، نکته اي که دراين بين مهم به نظر مي رسد، ماحصل برگزاري يک چنين نشست هايي است که همانا تقويت «تحزب» و حرکت به سمت توسعه سياسي است.
کشورهاي جهان سوم به دليل شرايط تاريخي و ساختار سياسي خود، همواره از نوعي فضاي بسته سياسي رنج برده اند و نخبگان سياسي اين کشورها نيز بعد از جنبش هاي انقلابي و اصلاح طلبانه مردمان خود، همواره در تلاش بوده اند تا ذهنيت ملت خود را از خردگرايي به سوي نوعي جمع گرايي بکشانند و به آنها بياموزند که «جمع» کمتر از «فرد» مرتکب اشتباه مي شود. از همين رو اين نخبگان در طول ساليان گذشته همواره کوشش کرده اند تا «جمع» را در مفهوم مدرني به نام «حزب» تعريف نمايند و به بازتعريف لوازم و راه هاي دستيابي به اين «مفهوم مدرن» بپردازند.
تشکيل احزاب و جمعيت ها در اين دسته از کشورها  و از جمله ايران، به صاحبان واقعي اين حکومت ها يعني مردم، نشان داد که فعاليت در قالب واحدي به نام «حزب» قطعا منافع بيشتري را براي آنها به دنبال مي آورد زيرا به خوبي مشاهده مي شود که تصميم هاي بدون پشتوانه حزبي و کارشناسي، نه تنها به آساني انکار مي شود، که فرد يا انديشه اي هم مسووليت آنها را برعهده نخواهد گرفت.
از طرف ديگر يارانه اعطايي دولت ها در اين دسته از کشورهاي جهان به احزاب، با وجودي که مي توان انتقادهايي را به اصل آن وارد دانست، به نظر مي رسد در شرايط فعلي بايد از آن دفاع نمود زيرا در کشور يا کشورهايي که ساختار حزبي قدرتمندي ندارند و تجربه تحزب نيز در آنها کمرنگ است، اين يارانه مي تواند به جهشي اساسي در اين کشور ها و نخبگان آنان تبديل گردد و موتور محرکه اي باشد که افراد و گروه ها، به پشتوانه آن بتوانند به ساماندهي فعاليت هاي حزبي خود پرداخته و به سمت يک حزب واقعي حرکت نمايند.
بر اين باوريم که فعالين سياسي و نخبگان حزبي با عبور از مرحله  گذاري که هم اکنون در آن قرار داريم، نه تنها وابستگي خود را به يارانه اعطايي از سوي دولت قطع خواهند کرد، که تلاش مي نمايند تا با ايجاد فعاليت هاي اقتصادي، هر چه بيشتر به سمت فعاليت هاي مستقل گونه حزبي گام بردارند. در يک جمع بندي کلي بر نخبگان سياسي و روشنفکران کشور است تا با تمرکز فعاليت هاي خود در قالبي حزبي، از يکسو به فرهنگ تحزب و تعميق آن در باورهاي عامه مردم کمک نمايند و از سوي ديگر به تصميم گيران و زعماي عصر ثابت نمايند که مي توان در قالبي حزبي فعال بود، همچنان منتقد ماند و در انديشه استقلال مالي و تشکيلاتي از بدنه دولت نيز عمل نمود که اگر همه اين شرايط روزي تحقق پيدا کند، آن زمان است که مي توان از يک حزب يا تعدادي احزاب واقعي در کشور سخن گفت بي آنکه نگران بود که به اين احزاب اتهام دولتي بودن و وابستگي به قدرت زده شود