احمدي نژاد و جريان اصولگراي مستقل

نامه انتقادي جريان اصولگراي مجلس به محمود احمدي نژاد، حاوي دو پيام روشن مي تواند باشد:
1- جريان اصولگراي مستقل با ارسال اين نامه به رئيس جمهور، بيش از هر چيزي بر خطوط افتراقي صحه گذاشت که ميان اين دسته از اصولگرايان و رئيس دولت کشيده شده است، خطوط متمايز کننده اي که نام «اصولگرايي» به هيچ وجه نمي تواند در برگيرنده هر دوي آنان باشد. جريان اصولگراي مستقل مجلس با تثبيت جايگاه خود هم اينک به يک وزنه و مهره مهم در معادلا ت اصولگرايي تبديل شده است و خود را در جايگاهي احساس مي کند تا به نقدي از درون از «همفکرانش» دست يازد و از هيچ عاملي هم هراسي به دل راه ندهد. در واقع اين نامه  نشان از عمق اختلا فاتي است که امروزه در اردوگاه اصولگرايان در حال رخ نمايي  است که به هيچ روي نمي توان با رنگ و لعاب  «اصولگرايي» آن را ناديده گرفت و از کنار آن به آساني عبور کرد.
2- نگارش اين نامه از طرف ديگر نشان از عمق دردي است که اين  روزها بر جامعه رسانه اي کشور مي رود، دردي که آنقدر جانکاه شده است که صداي طيفي از اصولگرايان نيز ازتبعات ناشي از آن بلند شده است. توقيف هم ميهن، فيلترينگ ايلنا، احضارهاي پي درپي مديران مسوول روزنامه ها و... چندان خوشايند نيست که نتيجه اش کم رنگ شدن امنيت رواني و شغلي افرادي است که در اين رسانه ها به عنوان «روزنامه نگار» و «خبرنگار» به فعاليت مي پردازند.
جريان اصولگراي مجلس نيز با درک اهميت اين دغدغه خاطر، از محمود احمدي نژاد خواسته است تا با جدي گرفتن نگراني هاي جامعه رسانه اي کشور، زمينه هاي لا زم را براي رفع اين نگراني ها برقرار سازد. اما اين که رئيس جمهور به اين درخواست همفکران خود پاسخ مثبت خواهد داد يا خير، مسئله اي است که تنها گذر زمان آن را روشن خواهد نمود.