مشاركنت سياسي باحزب زدايي

سخنگوي دولت در آخرين اظهار نظر خود با اشاره به عزم و تلا ش رئيس جمهور  و دولت نهم براي حضور بيشتر جوانان در مشارکت سياسي، از مهيا کردن بسترهاي اجتماعي براي فعاليت و بروز خلا قيت هاي  جوانان از سوي دولت خبر داده است.
با مروري بر اظهارنظرها و موضع گيريهاي سخنگوي دولت و ديگر اعضاي کابينه محمود احمدي نژاد رئيس جمهوري اسلا مي ايران در خصوص انتخابات و نقش کم رنگي که اينان براي «تحزب» قائل شده اند، به اين نتيجه ساده اما منطقي مي رسيم که تشويق به مشارکت سياسي بدون پذيرش نقش پررنگ احزاب، شعاري بيش در بين ديگر شعارهاي پوپوليستي دولتمردان نبوده و به هيچ عنوان نمي تواند بيانگر اعتقاد قلبي و باطني اعضاي هيات دولت به مشارکت سياسي جوانان باشد.
اعتقاد به «احزاب» به عنوان يگانه مهيا کننده بسترهاي لا زم براي تبلور اراده ملت، امروزه امري است که تقريبا تمامي دولت هاي جهان به آن باور داشته و تمامي تلا ش خود را مبذول مي دارند تا بدين وسيله کشورهاي متبوع خود را به سوي يک دموکراسي مردم محور هدايت نمايند و از همين روست که همه روزه خبر از انتخاباتهاي «حزب محور» و گزينش هاي «حزبي» در سطح کشورهاي جهان منتشر مي شود و افکار عمومي جهان را به خود معطوف مي دارد.
در ايران اما حکايت به گونه ديگري است، در حالي که احزاب و گروههاي متفاوتي در سطح کشور به فعاليت هاي سياسي، اجتماعي مشغولند، دولتمردان دولت نهم بدون کوچکترين اعتنايي به فعاليت هاي مدني احزاب، بر طبل مخالفت با آنان مي کوبند و حتي از جايگزيني نهادهاي ديگر با احزاب سخن به ميان ميآورند بي آنکه دقيقا بدانند تبعات سخنان آنان چه تاثيرات ژرفي به نوع نگاه به ايران به عنوان کشوري مردم سالا ر و آزاد خواهد گذاشت.
از همين رو حال که سخنگوي دولت از علا قه دولتمردان به مشارکت سياسي جوانان سخن مي گويد جاي اين سوال باقي مي ماند که کدام مشارکت؟ کدام انتخابات؟ در حالي که جناب آقاي احمدي نژاد به طور علني در مخالفت  با احزاب سخن به ميان مي آورند چطور انتظار داريد که علا قه شما به مشارکت سياسي جوانان مقبول طبع افتد و فعالان سياسي آن را باور کنند؟
واقعيت اينجاست که يگانه راه اثبات اين علا قه به مشارکت سياسي، فراهم کردن بسترهاي يک انتخابات آزاد و رقابتي با حضور تمامي احزاب و گروههاي فعال در عرصه اجتماعي ايران است و نه صرف ابراز علا قه به مشارکت سياسي زيرا علا قه اي که بدون مشارکت احزاب به عنوان يکي از مهم ترين ارکان مشارکت و توسعه سياسي باشد، بي شک راه به جايي نخواهد برد...