علاقه وافر وزیر رفاه به رسانه ملی...

وزير رفاه و تامين اجتماعي اخيرا در اظهارنظر قابل تاملي با رد قائل شدن سهمي براي مطبوعات در سبد اقشار آسيب پذير جامعه، گفته است: «براي دانش آموزان و دانشجويان اخبار راديو و تلويزيون کفايت مي کند و نيازي به وجود مطبوعات براي اين دو قشر نيست.»
نفس بيان اين سخنان از يکي از دولتمردان برجسته دولت نهم مهم و قابل بررسي به نظر مي رسد. «رسانه ملي» برخلا ف آنچه از نامش به ذهن متبادر مي شود، همزمان با روي کار آمدن دولت نهم و حاکم شدن جريان يکدست حاکميت در عرصه هاي تصميم گيري و تصميم سازي، همراهي کاملي را با منويات دولتمردان دولت نهم انجام داده است به نحوي که گاه و بي گاه عده اي از خود مي پرسند که صداوسيما رسانه ملي است يا رسانه دولتي؟
به واقع صداوسيما با پوشش کامل تمامي سفرهاي استاني دولت و دستاوردهاي هيات دولت در عرصه هاي مختلف، همواره کوشيده است تا با اثبات عدالت محوري و خدمتگزاري دولت نهم، گرد هر گونه انتقاد و موضع گيري منفي را از اين دولت بزدايد و به نحوي کار کند که گويي اين دولت هيچ گاه خطا نمي کند و به هر قيمتي مي بايست از تصميم گيري ها و مصوبات آن دفاع نمود.
در اين سوي گود اما مطبوعات منتقد و اصلا ح طلب همواره کوشيده اند تا با نقدهاي خيرخواهانه و از سر دلسوزي خود، ضمن بازبيني خطاهاي دولتمردان، راه هاي برون رفت از معضلا ت پيش روي را به آنان بنمايانند و بدينوسيله به آنان ثابت کنند که همان قدر که سرنوشت کشور براي آنان مهم است، براي اينان نيز به همان اندازه مهم و سرنوشت ساز است.
از همين رو دغدغه وزير محترم رفاه در خصوص عدم نيازمندي دانشجويان و دانش آموزان به روزنامه ها و رسانه هاي کثيرالا نتشار شايد از اين جهت قابل درک به نظر برسد که ايشان مايل نيستند دانشجويان و دانش آموزان با حقايق امور آشنا شده و موضعي انتقادي را در خصوص مسائل در پيش گيرند که اگر جز اين بود قاعدتا ايشان نمي بايست تنها از پخش اخبار از طريق رسانه ملي دفاع مي کردند و ساير رسانه هاي اصلا ح طلب و منتقد را از اين حق بديهي محروم مي نمودند.