در حالي که روز گذشته مديرکل فقرزدايي وزارت رفاه و تامين اجتماعي از وجود 7/8 ميليون نفر ايراني زير خط فقر مطلق پرده برداشته است و محمد ستاري فر رئيس  سابق سازمان مديريت و برنامه ريزي کشور نيز در نامه سرگشاده اي خطاب به محمود احمدي نژاد رئيس  جمهوري اسلامي ايران، به تشريح واقعيت هاي اقتصاد ايران پرداخته است، دولتمردان دولت نهم همچنان ضمن کتمان واقعيت هاي حاکم بر اقتصاد کشور، مسوول و مسبب اين همه نابساماني  را دول قبلي معرفي کرده و از قبول مسووليت در برابر اين آشفته بازار شانه خالي مي کنند. در همين چارچوب غلامحسين الهام سخنگوي هميشه خندان دولت در آخرين گفت وگوي خبري اش با خبرنگاران اظهار داشته است که اگر دولت نهم سياست هاي دولت هاي قبل را ادامه مي داد، هم اکنون کشور با تورمي 100 درصدي مواجه بود! واقعا براي ما روشن نيست که جناب الهام با بيان اين ارقام قصد تمسخر و استهزاي ملت را دارد يا هدف چيز ديگري است؟ تورم 100 درصدي تاکنون در هيچ کجاي دنيا ثبت نشده است و مطمئنا هم ثبت نخواهد شد پس سخنگوي دولت با بيان اين ارقام چه هدفي را دنبال مي کند؟ اگر هدف سياه نمايي واقعيت هاي حاکم بر اقتصاد ايران پيش از روي کارآمدن دولت نهم است، که افکار عمومي خود بهترين قاضي در اين بين است و به راحتي مي تواند تشخيص دهد که کدام دولت، به واقع علمي تر و منطقي تر با قضايا برخورد کرده و کمتر به روش هاي پوپوليستي براي توجيه عملکرد خود روي آورده است و اگر هم هدف صرف بيان يک آمار است که اتفاقا هيچ سنديت و پشتوانه اي هم ندارد، که ديگر چه جاي سخن و حرف!
به نظر مي رسد آنچه بيش از هر عامل ديگري نياز امروز کشور به شمار مي رود، نه سياه نمايي و نفي گذشته و نه پذيرش 100  درصدي آنچه در سال هاي گذشته برکشور ما رفته است، مي باشد بلکه آنچه نياز امروز کشور و مردمان آن مي باشد، همانا يک نگاه کارشناسي همراه با پشتوانه هاي حقوقي و مستدل قوي است تا ضمن تبيين شرايط امروز اقتصاد ايران، راه هاي برون رفت از اين وضعيت را نيز لحاظ کرده باشد و در اين زمينه هم فرقي نمي کند که چه فرد يا انديشه اي اين راه هاي برون رفت را ارائه دهد: ستاري فراز کابينه خاتمي يا برقعي از کابينه احمدي نژاد. از همين رو از دولتمردان دولت نهم انتظار مي رود حرف حق را فارغ از اين که چه کسي آن را بيان داشته است پذيرا باشند و کمر به اصلاح رويه هاي ناصواب بندند و اطمينان داشته باشند که لج بازي و نفي تام و تمام گذشته، بيشتر از آنکه به ضرر پيشينيانشان باشد، به ضرر خود آنها تمام خواهد شد.