چهارشنبه اي که گذشت را مي توان روزي تلخ براي نهاد قانونگذاري کشور يعني پارلمان و لطمه به حيثيت و جايگاه آن در پيشگاه افکار عمومي برشمرد. صبح چهارشنبه، آن زمان که محمود احمدي نژاد قدم به صحن علني پارلمان مي گذاشت، هرگز تصور آن را هم نمي کرد که در اثر مديريت ضعيف هيات رئيسه مجلس،  ظفرمند و پيروز پارلمان را ترک گويد بي آن که به ابهامات نمايندگان و پرسش هاي آنان از خود کوچک ترين اهميتی را قائل شود.
ماجرا از آنجا آغاز شد که محمود احمدي نژاد در حالي نخستين بار و در يک اقدام سوال برانگيز، شخصا در صحن علني مجلس حاضر شد تا نمايندگان را نسبت به تصويب کليات قانون بودجه سال آينده کل کشور قانع کند، که پيش از آن تعدادي از نمايندگان مجلس نسبت به عدم اجراي قانون بودجه سال جاري از سوي دولت و زيرمجموعه هاي آن به هيات رئيسه مجلس طرح اعتراض کردند و خواستار پاسخگويي رئيس جمهور در اين خصوص شدند; حداد عادل اما با بي اعتنايي به اين درخواست نمايندگان مجلس و در نقش يک منجي خطاب به رئيس جمهور گفت: «آقاي رئيس جمهور، جبارزاده سوال هايي را درباره عملکرد بودجه دولت در ابتداي سخنان شما به هيات رئيسه داده که خودتان يا بعدا نماينده دولت در اين باره توضيح دهد.» حداد عادل اما در مقابل پافشاري مجدد اين نمايندگان پا را از اين هم فراتر گذاشت و ضمن ممانعت از ارائه طرح سوالا ت جبارزاده از احمدي نژاد; از وي خواست تا صحن علني مجلس را هر چه سريع تر ترک گويد.
واقعيت اينجاست که بي اعتنايي به مصوبات مجلس شوراي اسلا مي و ديدگاه هاي کارشناسي تعدادي از نمايندگان مجلس از سوي دولتمردان امري نيست که براي نخستين بار صورت گرفته باشد و پيش از اين نيز به کرات، رفتارهايي از اين دست از آنان مشاهده شده بود اما امري که تازه بود همراهي رئيس مجلس با وي به عنوان مسوول اداره جلسات مجلس و ضامن حفظ شان و اقتدار مجلس بود که همچون آب  سردي بر پیکر نمايندگان مجلس بود و آنان را به نحوي از ادامه طرح مطالبات مردم و تخلفات محرز دولت در اين خصوص نااميد کرد...